ŞEHİR YAŞAM PORTALI
Bir yol hikayesi...

HİLAL KAHRAMAN UĞUR BÖCÜĞÜM

UĞUR BÖCÜĞÜM….

Kalbinde zerrece endişe beslemeden sevebilenler biliyorum.
Merak etmeden, kaygılanmadan…
Yani fazlaca umursamadan,
aşkından ölebilenler biliyorum.
Diline aşk sözcüklerini pelesenk eden,
ama
aşkın en temel taşı olan
vefadan yoksun vefasızlar biliyorum.

Sürekli vurdukları yerlerde biten karaçalılara gül diye sarılan ve
‘nasıl oluyor da benim bu denli tarumar ettiğim bahçe hala gülistan olur’ diye şaşırmadan sefasını süren, sözde aşıklar biliyorum.

Mutlaka arka bahçesine açılan bir penceresi olan kadınlar
ve o kadınların tek bir pencereden
yalnızca kendilerini seyrettiğini sanip avunan adamlar biliyorum.
Sevginin maymun edildigi,
panayır yeri şenliğinde gönüller biliyorum.

Bir de seni biliyorum.
Yadırgadığım ve inanmadığım tüm bu sevişler arasından beni çekip alan…
Ve sevgiyi benim için yeniden yaratan,
SENİ biliyorum.

Bir UĞUR BÖCEĞİ misali ,yolu bahara çıkan
seni biliyorum
Ve
UĞUR BÖCÜĞÜM
diyebilmeyi seviyorum…

“Ben de yalnızım; gel kahve içelim.
Sen oradan yudumla, ben hissederim…”

Üzdüler seni değil mi, kırdılar, canını sıktılar.
Bırakıp gitmek istedin ne varsa,
“Allah belasını versin” dediğin zamanlar oldu mutlaka.
Gözyaşın aktı,
annenin öpmeye kıyamadığı yanaklarına.
Çıkmak istemedin evden bazen,
sarılıp yastığa kimsede hissedemediğin
“sıcaklığı” aradın yatağında.

Üstüne üstüne geldiler, anlamını yitirdi sevdiğin ne varsa.
Yaklaş bir şey söyleyeceğim kulağına;
boş ver,
aptal onlar halden anlamazlar.

Sen iyi bak kendine.
Dikkat et yemene içmene;
sıkı giyin,
çorapsız basma yere.

Gördün işte kimsen yok senden başka.
İçindeki çocuğun ellerini hiç bırakma
ve sımsıkı tutun inandıklarına.

“Tabii bir de kendini bir şey sananlar var.
“Şey” ne demek peki?
Hiçbir şey!
İsimsiz, tanımsız, anlamsız!

Dikkatinizi Çekebilir:

Cevap Bırakın