“Zamanda Mekanı Tutturamazsın Ama Mekana Geldiğinde Zamanda Yolculuğa Çıkarsın”

Zaman, eşyanın üstüne çöken hafif bir toz tabakası gibidir; onu hafifçe üflediğinizde altından geçmişin o hiç eskimeyen sıcaklığı çıkar. Bazı insanlar zamanı sadece akıp giden saniyelerle ölçmez; onlar için vakit, bir motorun tanıdık gurultusunda, bir çay bardağından yükselen buğuda ya da bir film karesindeki o sessiz, uzun bakışta gizlidir.

Sevmek; bazen bir silüete, bazen bir hatıraya, bazen de bir fikre tutunmaktır. Tıpkı eski bir filmin o siyah-beyaz dokusunda olduğu gibi, hakikatin surete galip geldiği o ince çizgide yürümek gerekir. Gözün gördüğünden ziyade gönlün sezdiğine inanmak; kelimeleri sadece bir iletişim aracı değil, ruhun nefes alma alanı olarak görmektir bu.

Bir şiirin dizesine sığınmak ya da bir hatıranın peşine düşüp geçmişin izlerini sürmek, zamanın hızla aktığı bu dünyada bir çeşit direniştir aslında. Zamanda mekanı tutturamazsın, mekana geldiğinde zamanda yolculuğa çıkarsın. İşte bu yüzden geçen hafta sonu köye, o kapalı, viraneye dönmüş Birleştilmiş Sınıflı köy okulunun bahçesine adım attığımda, yıllar öncesinin rüzgârı yeniden yüzüme vurdu.

Okulun o yorgun duvarlarında, bahçesinde koşturduğumuz çocuk sesleri, bir zamanlar büyük bir heyecanla yaptığımız 23 Nisan yarışlarının neşesi yankılandı sanki. Zaman o mekanda donmuş, her bir taşın altına saklanmıştı.

Yollara düşmek, eski bir arabanın direksiyonunda rüzgarı dinlemek ve hayatı aceleye getirmeden, sindire sindire yaşamak tam da böyle bir şeydir. Okul bahçesindeki kavakların ve o devasa söğütün gölgesinde geçirdiğimiz yıl sonu piknikleri geldi aklıma. Ötüken’den, o köklü topraklardan ıslak samanlar arasında getirdiğimiz o söğüt fidesi, kavağın hemen yanında kök salmış; geçmişimizden bugüne uzanan bir mirasın canlı tanığı olmuştu. Taş üstüne ocaklara kara tencereleri ve kara demlikleri vurup yaptığımız pikniklerin o eşsiz tadı, hâlâ damağımda, hâlâ capcanlıydı.

İnsan, hatırda tuttukları ve biriktirdiği hikayeler kadar derinleşir. Çam kokulu bir rüzgârın taşıdığı sesi dinlemeyi bilenler, fırtınanın ortasında bile kendi içindeki o dingin limanı bulurlar. Zira hayat; akıp giden gürültülü bir nehir değil, o nehrin kıyısında durup suyun yüzüne düşen akisleri seyredebilmektir.

Biliyorum ki benim varlığım, bütün bilinmeyen ümitlerin varlığına eşittir. Ümit soğuğa eşittir, Aralık ise soğuk ve serttir… Soğuk aylar Kasımdan Şubata kadardır; dört soğuk ay, dört sıcak ay vardır ve geriye ne sıcak ne soğuk, belirli olmayan dört ay kalır. Şubat’ta kar yağar, Mart’ta her yer buz tutar. Eylül geldiğinde ise öğrenciler okula, bizler de o yorgun sınıflara geri dönerdik; kitapçılar dolup taşardı. Benim ümidim, işte o dolu kitapçıların ayına eşittir.

Şimdi o virane okul bahçesinde, Ötüken’den gelip kök salan Söğüde bakarken anlıyorum: Soğuk ayların sayısı dörde yaklaşırken, hafızamızdaki kitapların ve hatıraların sayısı sonsuza yaklaşır. Şu anda, asla gelecekteki kadar üşümeyeceğim. Çünkü soğuğun geleceği sonsuzdur; sıcağın geleceği ise nihayetinde soğuğun geleceğidir. Kitapçılar ve o okul bahçesinde bıraktığımız çocukluğumuz sonsuzdur; o yüzden Eylül dışında asla dolu değildir. Zaman parmaklarımızın arasından süzülüp giderken, geriye sadece içtenlikle kurulmuş bir cümle, vefayla saklanmış bir isim ve bir mekanın duvarlarına sinmiş o tanıdık sıcaklık kalır.

Çünkü bilirim ki; dünya ne kadar değişirse değişsin, samimiyetin, mekanlara sinmiş hatıraların ve kelimelerin gücü asla eksilmez. Bu satırlarla birlikte Evrim Gazetesindeki bu edebi yolculuğa ve yazılarıma kısa bir ara veriyorum. Gelecek Güzde, yine kelimelerin ve hatıraların izinde, sağlıcakla ve huzurla yeniden görüşebilmek dileğiyle…

Saygı sevgi ve muhabbetle!