Osmancık Günleri ve Bir Ayrılık Hikayesi

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Celil Kocataş kocatascelil@gmail.com

1977 yılının sonbaharıydı… Ortaokulu o yıl henüz bitirmiştim. Babamın tayini, Yapı ve Kredi Bankası’nın şubesini açmak üzere Çorum’un Osmancık ilçesine çıkmıştı. Kahramanmaraş nere, Osmancık nere… Neredeyse Türkiye’yi bir uçtan bir uca kat ediyorduk. Babam, Gemici Mahallesi’nde, Askerlik Şubesi’nin alt tarafında bir ev tuttu ve oraya taşındık. Liseye başlayacaktım, okulum tam karşıdaydı. Dönem zor, yıllar çetindi; her gün okula giderken babamdan işittiğim “Aman oğlum, hiçbir şeye karışma” nasihatleri kulaklarımda çınlardı. Okula giderken tarihi Koyunbaba Köprüsü’nü geçmek zorunda kalıyorduk. Kışın buraları geçmek zor olurdu ama bir o kadar da keyifliydi; bazen sakin, bazen hırçın akan Kızılırmak’ı seyretmek çok güzeldi.

O günlerde çok güzel komşularımız oldu: Bakkal Hasan, alt katta oturan ve Tapu Dairesi’nde çalışan Hasan Abi, yan komşumuz Abdullah Amca ve eşi Emine Teyze… Bir de Kazım vardı; kendi aramızda ona “Kırmızı Kafa” derdik. Emine Teyze ne zaman ekmek yapsa hep orada biterdik. Kazım, yaşına göre çok efendi ve olgun bir arkadaşımızdı. Ben yaşça onlardan biraz büyüktüm ama o, diğer kardeşlerimin can yoldaşı olmuştu. Biz onların evinin, onlar da bizim evimizin çocuklarıydık. Böyle sevgi dolu geçen koca dört yılın ardından, lisenin oradaki başka bir eve taşındık.

Yeni yerimizde de yine tanıdık simalar vardı; apartman komşumuz Nusret Karabulut (Sımbıllı) Hocam, aynı mahallede oturduğumuz hemşerimiz Metin Hoca ve okul arkadaşım Ahmet… Velhasıl, acısıyla tatlısıyla tam dokuz yılımız geçti Osmancık’ta. İlk aşık oluşum, ilk balık tutuşum ve ilk akşam gezmelerim… Yani gençliğimin en güzel yılları orada saklıydı.

Geçenlerde “Osmancık Kent Müzesi” sayfasını incelerken, kız kardeşimin okul fotoğrafıyla karşılaştım. Anılar bir anda canlanınca Bilal Hoca’yı aradım. Konumuz tabii ki Osmancık’tı… Birbirimizi şahsen tanımamamıza rağmen, “Şunu tanır mısın, bunu bilir misin?” derken muhabbet döndü dolaştı Kazım Sekili Hoca’ya geldi. İşte tam o an, onun vefat ettiğini öğrendim. O saniyeden sonra içime çöken o ağır hüznü, yüreğimde hissettiğim o derin yarayı anlatamam. O eski günler, bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti. Allah rahmet eylesin; kendisiyle en son bir yıl önce görüşmüştüm.

Bu vesileyle, o dönemki okul arkadaşlarımdan hayatını kaybetmiş olan diğer isimleri de üzülerek öğrendim. Hepsine Allah’tan rahmet diliyorum. Geçen yıl gelmeyi çok istemiştim ama nasip olmamıştı; bu yıl mutlaka geleceğim.

Osmancık’taki tüm dostlara selam ve sevgiyle…